De Goldgrub! - Illustriertes Erzgebirgisches Sonntagsblatt

Direkt zum Seiteninhalt
Menü

De Goldgrub!

1927 > Nr. 16/1927
Erzgebirgshumoreske von Georg Langer-Annaberg.

"Mar ka od'r ah afange wos m'r will, — nischt wie Pach — nischt wie Pach — dos weß d'r Kuckuck," saht d'r Gottlieb zu sein'r Frah. "Is m'r dä bluß zum Schind'n un Plog'n of d'r Walt — iech weß net — su schlacht wie itze, warsch ib'rhaupt noch net." —

Dod'rbei machet 'r ä Gesicht, wie 14 Tog Reg'nwatt'r, un lof in d'r Stub' hie un har.

"Ja — ja — su schlacht warsch noch net" — stimmet'n sei Marie zu — un hulet tief Od'n — "wos sull ob'r nu esu war'n. Don ward en fei d'r Lab'nsfod'n ze korz".

D'r Gottlieb simbelieret vir sich hie. Noch en'r Weil' saht'r:

Do ward ab'n wos an'rsch v'rsucht".

Bis itze hatt'n sie imm'r ganz schie ze tue gehat, se machet'n Bort'n und Gorl f'r ä paar Posement'nheis'r in d'r Stadt, se gab'n ah Arbeit auß'r'n Haus un kame ganz schie dorch. Kin'r hat'n se kene un's Heis'l war ah bezohlt. Ob'r seit en'r lang'n Zeit war net ä Met'r bestellt wur'n. Se hatt'n ä Hauf'n neie Must'r gemacht — allis far de Katz. Un wenn se Goldstick'ln nagehängt hätt'n, 's wollt ab'n niemand sett's Zeig kaf'n.

"'s is' ab'n wieder mol wie v'rratzt mit dan ganz'n Posement'nkram", watteret d'r Gottlieb lus, "m'r sollt ne ganz'n Batt'l an Nag'l hänge un enHan'l anfange — han'ln läßt niemand lieg'n."

"Nu uracht haste net", menet de Marie, "ob'r mit wos m'r han'ln könnt'n — dos mecht'n m'r uns schu ah ib'rleg'n — domit's net schief gieht". —

Se tift'lt'n nu hie und har. Of emol kloppet's an d'r Tür, un ä Han'lsmah kam rei.

"Gut'n Tag mitenan'r — ward heit ewos gebraucht von Zwern, Nähnod'ln, Band, Knöpp, Gorlflöck'ln, Klipp'ln, Stecknod'ln, Haarnod'ln, od'r sonst ewos," leieret d'r Hausier'r sei Versch'l har.

"Nä, m'r brauch'n nischt," saht de Marie, "m'r hätt'n ah kene Pfeng d'rzu." —

"Wos soll ob'r do esu warn — de Leit hob'n ib'rol nischt ze tue un könne nischt kaf'n — iech laf nu schu paar Stund'n von en Heis'l zum an'rn, kaum dos m'r far 2 Pfeng Nähnod'ln lus ward.

's schlachste wos itze gibt, is d'r Han'l," saht d'r Hausierer. "Wos soll ob'r esu war'n" — un packet sein Kram of'n Tisch aus. "Na do such'n Se sich nar wos raus. Ä paar Haarnod'ln war'n imm'r gebraucht, ah Band far de Un'rhus'n od'r Hem'knöpp — un dos d'r Nachbar himme gestor'bn is — hä" — dos hot mich ob'r gewun'rt."

Äb'n — un morg'n ward'r begrob'n" saht de Marie

"Weßte, Gottlieb, du könnst dr' en schwarz'n Schlips kaf'n. Dein alt'n kaste nimm'r namach'n; dar sieht ganz schäbig."

"Schlips ho iech net zu v'rkaf'n, ob'r Hak'lnod'ln, wu m'r welche d'rmit mach'n ka," saht d'r Hausierer.

"Äh alt's Gelatsch — war soll dä bis morg'n frieh en Schlips fartig brenge", gab'n de Marie zur Antwort. —

"Wos — dos wär gelacht. Ä Bind'r wärd in paar Stund'n fartig. Hob'n Se net ä biß'l schwarze gedrehte Seid' do," saht d'r' Hausierer.

De Marie ließ sich belatsch'n un bracht Seid' enzu. 's wur' v'rsucht un glei' ä A'fang gemacht.

D'r Hausierer hat su'ne Nod'l un ah ewing an'rsch Zeig v'rkaft.

Wie 'r fort war — saht d'r Gottlieb, dar dan Gered eifrig zugehört hatt', "weßte, Marie, mit en solch'n Han'l ward wuhl nischt war'n, do muß m'r red'n — un ne Leit'n wos aufhänge könne. Do bie ich net geschoff'n d'rzu."

De Marie häkelet nun emsig an dan Bind'r un kam ah von Flack. Ne an'rn Tog konnt'n d'r Gottlieb namach'n un sah wie ä gungs Bersch'l aus.

Un'rwags wur'r gefrogt, ob dos wos Nei's wär'. Suwos möcht'n se ah hob'n.

Dos bracht' ne Gottlieb of dan Gedank'n — Must'r ze mach'n — un die zeiget 'r in ä paar Farb'n nei of de Handling. Die nahme se auf un 's daueret net lang — wur'n de Bind'r ah bestellt.

Noch en'r Zeit hat'n sich de Bestelling su ageheift — do se net nenug schoff'n konnt'n.

"Weßte Marie — iech war emol in d'r Stadt mit en Maschin'bau'r red'n, ob de Bind'r net of d'r Maschine ze mach'n ginne. — Domit bess'r flutscht" — menet d'r Gottlieb.

De Marie war eiv'rstand'n — un ne Tog drauf nahm d'r Gottlieb ne Lief'rkorb un ne Reg'nscherm, und fuhr mit'n achte Zug nie in d'r Stadt. Do reg'net's wie mit Gießkanne. 'r krieget wied'r neie Bestelling un hat äh ne richting Maschin'bau'r erwischt, dar ne su ene Maschine baue wollt.

Wie d'r Gottlieb alles v'rsorgt hat — kehret 'r ah ä paar mol ei — far Freed, dos allis su klappet, un geg'n Ohmd war'r wied'r d'rhem.

"Wu haste dä ne Scherm geloss'n, Gottlieb," fing geleich de Marie a — eh d'r Gottlieb von dan Maschinearfolg wos sog'n konnt — "un gerode ne nei'n haste genomme, dan iech d'r erscht ze Weihnacht'n gegab'n hob." —

"Inu d'r Taus'nd, do will iech nor glei neischreib'n. 's ka sei, iech hob'n in d'r Eisenbah' — od'r in den zwee Kneip'n stiehe geloss'n," besann sich d'r Gottlieb.

Zwee Tog drauf krieget d'r Nochricht, doß 'r of d'r Eis'nbah'fundstell komme sollt — un werklich — 'r krieget sein Reg'nscherm wied'r.

Ne an'rn Tog kam d'r But'nmah — un bracht ah noch zwee Scherm — en' aus'n Bier-Kall'r un en, aus d'r Brotbänk, — nu hat'r of emol drei Reg'nscherm.

Erzgebirgisches Sonntagsblatt Nr. 16 v. 24. April 1927


Erzgebirgisches Sonntagsblatt 120. Jahrgang, Nr. 16, 24. April 1927, S. 5

Zurück zum Seiteninhalt